Beste leerkracht,

 Heeft u er weleens rekening mee gehouden, dat het zomaar kan zijn dat uw meest actieve leerling ‘s avonds volledig uitgeput is en tegen zijn moeder zegt dat hij geestelijk zo moe is?!

Zou u mij misschien voor één keer willen geloven als ik zeg dat mijn zoon zich geweldig goed kan aanpassen? U merkt niet veel van zijn moeheid. Wat is onze zoon dapper hé?! Getuigt dit niet van een bijna onbegrensd groot doorzettingsvermogen?

Ik begrijp, beste leraar, dat u doet wat u kunt en dat u ook kúnt wat u doet.

Maar beste leraar, zou het misschien zo kunnen zijn dat er leerlingen bestaan, die nu eenmaal niet stand houden in het onderwijswereldje dat ontworpen  is voor de gemiddelde leerling?

U doet geweldig uw best, met Joop naar de trajectgroep sturen. Maar dat is alles wat u doen kunt, is het niet?

Zou het misschien zo kunnen zijn dat er kinderen op deze aardbol rondlopen (en geloof mij maar- ze zijn er) voor wie deze zorg niet afdoende is?

Zou het misschien kunnen zijn dat er kinderen zijn die overspannen worden omdat ze daar alle tijd en ruimte voor kregen?

Vader en moeder werden immers in die tussentijd toch van het kastje naar de muur gestuurd?!

 

Beste directie,

 Het gaat om een mens

Het gaat over mijn talentvolle kind

Hij heet Bastiaan

en hij had goede hoop

dat hij het fiksen zou

het is alleen dat u niet wou

 

Soms heb ik weleens spijt

dat ik zo braaf heb zitten wachten op de tijd

dat u het echt begrijpen zou

en zou denken aan de man

die mijn zoon zou kunnen worden

als hij de kans maar kreeg

 

Meneer de directeur,

ik hoop op u als medemens,

ik wacht nog steeds op een reactie op die ene brief

waarvan ik verwachtte dat die u raken zou

U heeft de noodkreet gelezen

en toch legde u de brief naast u neer

Dát zou verboden moeten worden!

 

Vraagt een ouder voor de lol of zijn kind misschien wat minder uurtjes naar school toe mag? -Ik zeg natuurlijk weer zomaar wat, dat spreekt vanzelf.-

Zou het misschien zo kunnen zijn, dat er heel wat tranen vallen voordat een ouder hier om vraagt?

Weet u hoe onze zomervakantie is geweest? Onze reis met een overspannen kind?

Misschien zou u eens aan hém moeten vragen hoe zijn vakantie was!

En misschien zou u hem dan eindelijk eens een antwoord kunnen geven en een schouderklopje omdat hij óndanks ALLES na de vakantie weer op school verscheen en op de eerste dagen al zijn boeken al gekaft had.

Misschien – ja, ik ROEP zomaar wat- zou u eens achter hem kunnen gaan staan?

Zou u kunnen zeggen: ‘Een aantal dagen in de week, mag jij je eigen pad bewandelen. Jongen, wat zal je daar van opknappen.’

Misschien zou u erover na kunnen denken om hem om vergeving te vragen omdat u niet gezegd heeft: ‘ik geloof in jou.’

En heel misschien zou u dan ook aan zijn moeder kunnen vragen; ‘heeft het jou erg veel pijn gedaan, dat ik al die tijd, niet achter jouw zoon ging staan?’

 

Beste mensen uit het onderwijs,

 Er kan een tijd komen dat ook het lange elastiek van de moeder is uitgerekt.

Misschien stopt zij dan wel met onderhandelen en gaat zij kiezen voor haar kind.

Omdat de tijd van ‘alles netjes op willen lossen’, voorbij is.

Misschien… – ik zeg trouwens zomaar wat hoor, echt ZOMAAR, omdat het eigenlijk TOTAAL onbenullig is wat ik allemaal ROEP – is die tijd nu gekomen?!