Niet alle kinderen hebben toch een hulpverlener nodig?

Klopt. In het huidige systeem wordt van een leerkracht verwacht dat hij zijn aandacht verdeelt over 30 kinderen. De kinderen die extra ondersteuning nodig hebben, in welke vorm dan ook, vragen van deze leerkracht extra tijd en energie. Dat is natuurlijk prima, maar dat betekent tegelijk dat de kinderen die het ‘op eigen kracht prima doen’ minder aandacht krijgen. Bijvoorbeeld bij kinderen die behoorlijk slim zijn, wordt dan sneller verwacht dat zij zichzelf wel redden. Terwijl ook die kinderen behoefte hebben aan hulp, op een manier die bij hen past.

Binnen de ZON-aanpak volgt de leerkracht de leerlijnen van het kind en de jeugdhulpverlener de ontwikkellijnen op psychosociaal gebied. Beide zijn intensief bezig met de brede ontwikkeling van ieder kind, ieder vanuit het eigen vakgebied. De professionals ondersteunen elkaar waardoor een kind op alle gebieden goed begeleid en gevolgd kan worden. De nadruk ligt niet meer op de indicatie of hulpvraag die een kind heeft maar op een goede begeleiding voor ieder kind. Door de samenwerking vermindert de werkdruk. En er is weer tijd voor zaken die de afgelopen jaren in de knel zijn gekomen.